ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
Σύνταξη | LN News
Επιμέλεια: Στέφανος Δημητριάδης
Η αντίστροφη μέτρηση για την «επόμενη μέρα» στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) έχει επισήμως ξεκινήσει.
Μετά την ολοκλήρωση της προθεσμίας υποβολής υποψηφιοτήτων που έθεσε ο επικεφαλής του Eurogroup, Κυριάκος Πιερρακάκης, το τοπίο ξεκαθάρισε.
Δύο είναι τελικά οι επίσημοι «υποψήφιοι» που μπαίνουν στην τελική ευθεία για να διαδεχθούν την Κριστίν Λαγκάρντ στην προεδρία της Τράπεζας: ο Ολλανδός Κλάας Νοτ (Klaas Knot) και ο Ισπανός Πάμπλο Ερνάντες ντε Κος (Pablo Hernández de Cos).
Διαφήμιση
Οι δύο υποψήφιοι και το προφίλ τους
1. Κλάας Νοτ: Ο πρώην διοικητής της κεντρικής τράπεζας της Ολλανδίας διαθέτει μακροχρόνια θητεία στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΚΤ και θεωρείται παραδοσιακά πιο «σκληρός» (hawkish) σε ζητήματα νομισματικής πολιτικής, δίνοντας έμφαση στον έλεγχο του πληθωρισμού.
2. Πάμπλο Ερνάντες ντε Κος: Ο πρώην επικεφαλής της Τράπεζας της Ισπανίας και νυν γενικός διευθυντής της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών (BIS) διαθέτει ισχυρό διεθνές έρεισμα στην τραπεζική εποπτεία, εκφράζοντας συχνά πιο μετριοπαθείς θέσεις.
Διαφήμιση
Το ευρωπαϊκό «παζάρι» και οι ισορροπίες
Η αλλαγής ηγεσίας στην ΕΚΤ δεν αποτελεί απλώς μια μεμονωμένη επιλογή προσώπου, αλλά συνδέεται με μια ευρύτερη αναδιάταξη στην κορυφή του θεσμού.
Η αποχώρηση της Λαγκάρντ συμπίπτει χρονικά με τη λήξη θητείας άλλων κορυφαίων στελεχών, όπως η Ίζαμπελ Σνάμπελ και ο επικεφαλής οικονομολόγος Φίλιπ Λέιν.
Αυτό σημαίνει ότι οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης θα επιχειρήσουν να κλείσουν ένα συνολικό πακέτο συμφωνίας, όπου οι ισορροπίες ανάμεσα στον Βορρά και τον Νότο, καθώς και οι επιδιώξεις χωρών όπως η Γερμανία και η Γαλλία, θα παίξουν καθοριστικό ρόλο.
Διαφήμιση
Το παρασκήνιο των Βρυξελλών και το μεγάλο στοίχημα
Η διαδικασία διαδοχής αυτή τη φορά κρύβει πολύ μεγαλύτερες προκλήσεις από ό,τι δείχνει η τυπική γραφειοκρατία των Βρυξελλών και της Φρανκφούρτης.
Η ΕΚΤ καλείται να ισορροπήσει σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο γεωπολιτικό και οικονομικό περιβάλλον, γεμάτο αβεβαιότητες.
Το στοίχημα για τον επόμενο πρόεδρο δεν είναι μόνο να διατηρήσει την αξιοπιστία του ευρώ έναντι των πληθωριστικών πιέσεων, αλλά και να αποδείξει ότι η ηγεσία της Ευρωζώνης μπορεί να αποφασίζει γρήγορα και με ευελιξία, χωρίς να εγκλωβίζεται στα παραδοσιακά εσωτερικά «παζάρια» ισχύος των μεγάλων κρατών-μελών.
Archive photo: Masood Aslami / pexels
